Het gezin!

family

Het huwelijk & het gezin zijn door God gemaakt en zijn bedoelt om een vruchtbare en veilige plek te zijn, binnen onze maatschappij. Het laat een redelijk totaal plaatje van God zien. Het lastige hiervan is dat alles dat veel op God lijkt, heeft ook de aandacht van de vijand. Nu wil niemand echt vijanden hebben, dus doen we alsof ze niet bestaan. Maar daarmee bieden we geen bescherming aan het huwelijk & gezin.

In veel Kerken wordt weinig aandacht besteed aan het gezin. Als pa en ma maar naar de Kerk komen en de kinderen gewillig meegaan, is het al snel goed. Totdat er een probleem ontstaat, dan is er hulp geboden.

Persoonlijk kom ik uit een gezin wat verre was van een goed en gezond voorbeeld. In een ding waren we wel heel goed ontwikkeld, en dat was: ‘nergens over praten.’ Mijn vader was directeur van een fabriek in een dorp, en hoe de mensen naar ons als gezin keken, was blijkbaar erg belangrijk. De buitenkant was dan wel oké, binnen was het een puinhoop. Scheiden leek de oplossing te zijn, en ik kan je zeggen dat niemand daar echt gelukkig van is geworden.

Waarom heeft God een hekel aan scheiden? Ik geloof omdat na scheiden geen herstel meer mogelijk is. God is een God van herstel. God heeft het huwelijk & gezin bedoelt als iets heel moois en heel kostbaar.

Met het voorbeeld van mijn ouders stapte ik bijna 26 jaar geleden het huwelijksbootje in samen met Maudi. (en Madelon). Maar al vrij snel kwamen we in stormachtig weer terecht. Het verleden kwam erbij en wat we niet geleerd hadden konden we ook niet in praktijk brengen. Dus trokken we gelijk aan de bel, bij een van de oudsten van onze Kerk. Deze complimenteerde ons dat we al zo snel aan de bel trokken, want de meesten deden dat pas na 10 jaar of helemaal nooit. Niet dat daarmee de problemen waren opgelost, maar in ieder geval waren ze wel bespreekbaar geworden en konden we samen verder bouwen.

Nu, zoveel jaren later besef ik me het belang van het hebben van een goed & gezond huwelijk. De vijand is niet verandert maar door tijdig aan de bel te trekken is hij met zijn werkwijze aan het licht gekomen. Wat me opvallen is, is dat hij zoveel mogelijk probeert om ‘tijd’ te stelen uit het huwelijk. Tijd voor God, tijd voor jezelf, tijd voor elkaar, tijd voor de kinderen, tijd voor je bediening en tijd voor je werk. Deze volgorde staat in veel huwelijken precies andersom. Wat dan nodig is, is om aan de bel trekken en gewoon opendoen voor de hulp die God geeft.

Het huwelijk & gezin zijn de basis voor vrucht in je leven. (Gen. 1:28) Het draagt de mooiste en meest waardevolle zegeningen van God in zich, die God aan jou wil of al heeft gegeven.

Het dient als basis en is de hoeksteen in onze maatschappij. Het is als een geheim dat je je aangereikt wordt en wat je samen en met elkaar uitpakt. Pas dan ontdek je heerlijke zegeningen die God erin gelegd heeft. Sta daar eens bij stil en vergeet nooit dat Jezus alle vijanden heeft verslagen en overwonnen, om jou, samen met je man/vrouw en kinderen, deel te laten hebben aan een hoopvolle toekomst.

Met een vaderlijke zegen.

Rob de Boer

Back to the future

back-to-the-future

Als het mogelijk zou zijn om terug te gaan in de tijd, wat zou ik of jij dan anders gedaan hebben? Het verbaast mij altijd als mensen zeggen dat ze nergens spijt van hebben gehad in hun leven. Nou, dat geldt dan niet voor mij. Ik heb wel spijt en berouw van hoe ik dingen heb gedaan in mijn leven en hoe dat anderen heeft beïnvloed. Sommige dingen zou ik dan ook anders gedaan hebben. Gelukkig weet ik mij verzekerd dat ik God liefheb en Hij alles ten goede zal keren. Ik hoop oprecht dat dat ook voor jou geldt?

In 2013 ben ik drie keer terug geweest naar het klooster Koningshoeven in Tilburg voor retraite en het zoeken naar bevestiging van God. Ruim 20 jaar geleden ging ik voor de eerste keer. In totaal ben ik wel honderden keren naar kloosters geweest op zoek naar God. En wie denk je dat ik daar nu elke keer weer tegenkwam? Juist ja, mezelf. En elke keer worstelde ik dan met mezelf alsof ikzelf mijn grootste vijand was. Nadat ik dan weer vrede met God had gevonden, kon ik weer verder.

Tot de laatste keer in augustus. Eindelijk ontmoette ik degene waar ik jarenlang naar op zoek was: inderdaad, mezelf. Eindelijk drong het tot me door dat God wilde dat ik mezelf accepteerde als degene die Hij geroepen heeft om in Zijn plan te wandelen. Wat een geduld heeft Hij toch met mij gehad. Gelukkig ben je nooit te oud om te leren, toch?

Die laatste keer God sprak tot mij de woorden: ‘Rob, de tijd van wachten is voorbij!’ Wachten wil zeggen, dat je nog niet aan de beurt bent, anderen gaan jou nog voor. Om eerlijk te zijn dacht ik destijds in 1991, toen ik voor het eerst naar het klooster ging en God tot me sprak, dat ik al aan de beurt was. Vanaf die tijd ben ik ervoor gegaan. Alles en iedereen moest wijken en dan met name; ikzelf. Het lijkt wel of God me mijn gang heeft laten gaan, totdat ik besloot terug te keren naar de plek waar ik voor het eerst een ontmoeting met Hem had.  En daar vond ik het laatste stukje om de cirkel rond te maken.

Nu heb ik opnieuw de kracht gevonden om voorwaarts te gaan in het plan van God voor mijn leven. Soms is het nodig om even terug in de tijd te gaan, om vervolgens met nieuwe kracht weer verder te kunnen gaan.

Back to the future!

Stay blessed

Rob

Het oude of het nieuwe? Groot of klein.

Image

Het Oude Testament is groter dan het Nieuwe. Toch kiest God ervoor om alles nieuw te maken. En al het nieuwe begint heel klein, net als een nieuw mens dat als klein baby’tje wordt geboren. Dit past in ons denken. Maar wat gebeurt er als je het oude, het grotere, achter moet laten, omdat God het tijd vindt voor ‘iets nieuws?’

Persoonlijk heb ik daar meer moeite mee, ook al weet ik dat al wat God doet goed is.
In Jesaja 11 wordt gesproken over de stam van Isai, de vader van David. Een stam is het overblijfsel van wat eens een grote boom was. Zomaar ineens geamputeerd worden van alles dat je leven bepaalde en vorm gaf, is een pijnlijk proces. Hier spreekt een beeld van gebrokenheid, en wie wil dat nou?

In de medische wereld is bekend dat van mensen bij wie bv. een been is geamputeerd, 70% nog een tijd lang gevoelens heeft alsof ze dat been nog steeds hebben. Na tientallen jaren is dat nog 50% die dat herkennen. Ze hebben last van aanvallen van pijn die steekt, brand, prikkelt of tintelt. De oorzaak van deze fantoompijn ligt in de hersenen, waar ons geheugen actief is. Dit geheugen kan moeilijk het verlies van het been verwerken.

Vaak duurt een pijnlijk proces te lang, omdat we het ‘oude’ moeilijk los kunnen laten. Onze oude gevoelens, gedachten enz.

David moest de oude en grote boom die symbool stond voor Gods werk met zijn vader loslaten. Dat was moeilijk maar niet onmogelijk. Zeker niet wanneer je leest dat het nodig was om ‘iets nieuws’ te voorschijn te laten komen. En op dat nieuwe zal de Geest van God rusten en het zal groeien, groeien en groeien. Zelfs zo groot worden, dat je dat niet voor mogelijk had gehouden. Ik moet denken aan wat er in 1 Korintiers 2:9 staat geschreven: ‘wat geen oog heeft gezien en geen oor heeft gehoord en wat in geen mensenhart is opgekomen, al wat God heeft bereid voor hen die Hem liefhebben.’

Het oude loslaten kan alleen als je jezelf heel klein maakt, en weer opnieuw de zalving van Gods Geest toelaat om ‘alles’ in je leven weer nieuw te maken.